மார்ச் 31 - பாரதநாட்டின் முதல் பெண் மருத்துவர் ஆனந்திபாய் ஜோஷி பிறந்ததினம்

எந்த ஒரு மருத்துவமனைக்கு நாம் சென்றாலும் அங்கே பெண் மருத்துவர்கள் நிரம்பி இருப்பது என்பது இன்று நமக்கு இயல்பான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இந்த இடத்திற்கு பாரதப் பெண்கள் எத்தனையோ தடைகளைத் தாண்டி பெரும் போராட்டத்தை நடத்த வேண்டி இருந்தது என்பது நமக்கு தெரியாத ஓன்று. அப்படி மிகப்பெரும் சவால்களை எதிர்கொண்டு பாரதநாட்டின் முதல் பெண் மருத்துவராக உருவான ஆனந்திபாய் ஜோஷி அவர்களின் பிறந்ததினம் இன்று.

இன்றய மும்பை நகரின் கல்யாண் பகுதியில் இருந்த ஒரு நிலச்சுவான்தார் குடும்பத்தில் 1865ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 31ஆம் நாள் பிறந்தவர் ஆனந்தி. இவரது இயற்பெயர் யமுனா என்பதாகும். மாறிய சூழ்நிலைகளால் யமுனாவின் குடும்பம் வறுமை நிலைக்கு ஆளானது. யமுனா தனது ஒன்பதாவது வயதில் தன்னைவிட இருபது வயது மூத்தவரான, மனைவியை இழந்த  கோபால்ராவ் ஜோஷி என்பவரை மணந்து கொண்டார். திருமணத்திற்குப் பிறகு யமுனா ஆனந்தி என்று அழைக்கப்படலானார். அதிர்ஷ்டவசமாக  கோபால்ராவ் முற்போக்கு சிந்தனை கொண்டவராகவும், பெண்கள் படிப்பில் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அவர்தான் ஆனந்தியைப் படிக்கத் தூண்டினார். பெண்களுக்கான கல்விநிலையங்கள் இல்லாத சூழலில் அவரே தன் மனைவிக்கு ஆசிரியராக இருந்து கற்பிக்க ஆரம்பித்தார்.

இதற்கிடையில் தனது பதினான்காவது வயதில் ஆனந்தி ஒரு ஆண் குழந்தைக்குத் தாயானார். ஆனால் பிறந்த பத்தே நாட்களில் அந்தக் குழந்தை இறந்துவிட்டது. பெரும் இழப்பு ஆனந்தியை பெரும் சவாலை எதிர்கொள்ள தயார்செய்தது. ஆனந்தியை மருத்துவராக்க கோபால்ராவ் முடிவு செய்தார். அதற்கான தயாரிப்பில் அந்த தம்பதியினர் ஈடுபடலானார்கள்.

அமெரிக்காவில் சென்று ஆனந்தி மருத்துவம் பயில பல்வேறு மக்களோடு கோபால்ராவ் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினார். ராயல் வில்டர் என்ற அமெரிக்க பாதிரியாருக்கு அவர் எழுதிய கடிதம் பத்திரிகை ஒன்றில் பிரசுரமானது. அந்தக் கடிதம் திருமதி கார்பெண்டர் என்பவர் கண்ணில் பட்டு, அவர் கோபால்ராவுடனும் ஆனந்தியுடனும் தொடர்பு கொண்டு, அமெரிக்காவில் ஆனந்தியை அவரே பார்த்துக்கொள்வதாக வாக்களித்தார்.

பென்சில்வேனியாவில் உள்ள மகளிர் மருத்துவக் கல்லூரியில் ஆனந்திக்கு மருத்துவம் படிக்க அனுமதி கிடைத்தது. அமெரிக்காவிற்கு வந்த ஆனந்தியை திருமதி கார்பெண்டர் வரவேற்று தன்னோடு தங்க வைத்துக்கொண்டார். அவர்கள் இருவருக்கும் மிக நெருங்கிய உறவு உருவானது.

கடுமையான குளிர் சூழலில், ஒன்பது கஜம் உள்ள சேலையைச் சுற்றிக்கொண்டு பத்தொன்பது வயதான பாரத நாட்டுப் பெண் மருத்துவக் கல்லூரிக்குப் போவது என்பது அன்று யாருக்குமே ஒரு புதிய காட்சியாகத்தான் இருக்கும். அதிலும் அசைவம் உண்ணாத ஆனந்திக்கு அமெரிக்காவில் வசிப்பது அங்கே கல்வி கற்பது என்பது பெரும் சவாலாகத்தான் இருக்கும். படிக்கும் காலத்தில் ஆனந்தியை காசநோய் தாக்கியது. கடுமையான போராட்டத்திற்குப் பிறகு
1886ஆம் ஆண்டு முறைப்படி ஆனந்தி தனது படிப்பை முடித்து மருத்துவராகப் பட்டம் பெற்றார். அன்றய இங்கிலாந்து அரசி விக்டோரியா மஹாராணி  பாரதநாட்டின் பேரரசி என்ற முறையில் ஆனந்தியைப் பாராட்டி செய்தி அனுப்பினார். கோல்ஹாபூர் அரசர் தனது ராஜ்யத்தில் உள்ள ஆல்பர்ட் எட்வர்ட் மருத்துவமனையில் பெண்கள் நலப்பிரிவில் சேருமாறு ஆனந்திக்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

எளிய பெண்மணியாக பாரத நாட்டை விட்டுச் சென்ற ஆனந்திபாய் 1886ஆம் ஆண்டு இறுதியில்  மருத்துவராக நாடு திரும்பினார். ஆனால் அவர் உடலை அரித்த காசநோய் அவரின் உயிரையும் பறித்து விட்டது. 1887ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 26ஆம் நாள் அவர் காலமானார். அப்போது அவரின் வயது இருபத்தி இரண்டு மட்டும்தான்.

அவரது அஸ்தி கலசம் திருமதி கார்பெண்டர் அவர்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அவர்களின் குடும்ப கல்லறைகளோடு ஆனந்திபாயின் அஸ்தி புதைக்கப்பட்டது. பாரத நாட்டில் இருந்து கல்வி பெற வந்த முதல் பிராமணப் பெண் என்ற குறிப்போடு நியூயார்க் நகரில் உள்ள போகேப்சி கல்லறைத் தோட்டத்தில் கல்வியைத் தேடும் மனித குலத்தின் வரலாற்றுச் சான்றாக அது உள்ளது.

மருத்துவர் ஆனந்திபாய் ஜோஷி வகுத்த பாதையில் இன்று பல்வேறு பாரதப் பெண்கள் மருத்துவத்துறையில் இணைந்து பெரும் சாதனைகளைப் படைத்தது வருகிறார்கள். பாரத நாட்டின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான ஆனந்திபாய் ஜோஷியின் மகத்தான சாதனைகளை நினைவு கூறுவோம். மனிதகுல மேம்பாட்டுக்கு நமது பங்களிப்பை என்றும் செய்வோம். 

நவம்பர் 22 - மருத்துவர் ருக்மாபாய் பிறந்ததினம்

சிறுவயதில் நடைபெற்ற தனது திருமணம் செல்லாது என்று போராடி மருத்துவராக மாறிய ஒரு வீரப்பெண்ணின் கதை இது. மராத்தி குடும்பத்தைச் சார்ந்தவர் ஜெயந்திபாய். பதினான்கு வயதில் திருமணமாகி பதினைந்து வயதில் தாயாகி பதினேழு வயதில் கணவரை இழந்தவர் ஜெயந்திபாய். கணவனை இழந்த பிறகு ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து ஜெயந்திபாய் சகாராம் அர்ஜுன் என்னும் மருத்துவரை மறுமணம் செய்துகொண்டார். ஜெயந்திபாய்க்கு முதல் திருமணத்தில் பிறந்த ருக்மாபாய் தன் தாயோடும் சகாராம் அர்ஜுனோடும் வசித்து வந்தார். அன்றய வழக்கத்தின்படி ருக்மாபாயின் பதினோராம் வயதில் அவருக்கு பத்தொன்பது வயதான தாதாஜி பிகாஜி என்பவரோடு திருமணம் நடந்தது.

குடும்பம் நடத்துவதற்கான வயதும் பக்குவமும் வராத காரணத்தால் ருக்மாபாய் தன் பெற்றோர்களோடு வசித்து வந்தார். அப்போது சகாராம் ருக்மாவிற்கு கல்வி கற்பதில் ஆர்வத்தை உருவாக்கினார். திருமணமாகி சிலகாலம் கழிந்த பிறகு தாதாஜி பிகாஜி தன் மனைவி ருக்மாபாய் தன்னோடு வந்து குடும்பம் நடத்தவேண்டும் என்று கூறினார். அன்றய காலகட்டத்தில் இது இயல்பான ஒன்றுதான். ஆனால் படிப்பின்மீதோ கல்வியின்மீதோ எந்த நாட்டமும் இல்லாத கணவரோடு வாழ ருக்மாபாய் மறுத்துவிட்டார். தனது முயற்சிகள் ஏதும் பலனைக்காததால் தாதாஜி பிகாஜி தன் மனைவி தன்னோடு வசிக்கவேண்டும் என கட்டளையிட வேண்டும் என நீதிமன்றத்தை அணுகினார்.

பிகாஜி எதிர் ருக்மாபாய் வழக்கு ( 1885 ) என்ற இந்த வழக்கு அந்த காலகட்டத்தில் பெரும் சர்சையைக் கிளப்பியது. ஹிந்து சட்டங்களுக்கும் ஆங்கில கிருஸ்துவ சட்டங்களுக்கும் இடையே உள்ள வேறுபாடுகள், மாறுதல் என்பது தன்னிச்சையாக சம்பந்தப்பட்ட சமுதாயத்தின் உள்ளே இருந்து வரவேண்டுமா அல்லது சட்டத்தின் மூலமாக வெளியே இருந்து திணிக்கப்பட்ட வேண்டுமா, பலகாலங்களாக நடைமுறையில் உள்ள முறைகளை மதிக்கவேண்டுமா அல்லது அவைகளை காலத்திற்கு ஏற்ப மாற்றலாமா  என்ற விவாதங்கள் எழுந்தன. தனது வாழ்க்கையை தானே தீர்மானிக்கும் மனமுதிர்ச்சி இல்லாத காலத்தில் நடைபெற்ற திருமணம் செல்லாது என்று நீதிபதி ராபர்ட் ஹில் பின்ஹே தீர்ப்பளித்தார்.

இதனை ஏற்காத தாதாஜி பிகாஜி மேல்முறையீடு செய்தார். ருக்மாபாய் தன் கணவரோடு வாழவேண்டும் அல்லது ஆறுமாதம் சிறை தண்டனை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று நீதிபதி பாரன் தீர்ப்பளித்தார். தன்மீது திணிக்கப்பட்ட மணவாழ்க்கையை விட சிறைத்தண்டனை ஏற்பது மேல் என்று ருக்மாபாய் முடிவு செய்தார். இதற்கிடையில் இங்கிலாந்து பேரரசி விக்டோரியா மஹாராணி நீதிமன்றத்தின் தீர்ப்பை தள்ளுபடி செய்து ருக்மாபாயின் திருமணம் செல்லாது என்று உத்தரவு பிறப்பித்தார். இரண்டாயிரம் ரூபாய் இழப்பீடு பெற்றுக்கொண்டு தாதாஜி பிகாஜி தனது திருமண உரிமையை வீட்டுக் கொடுத்தார். 1891ஆம் ஆண்டு ஆங்கில அரசு தனது ஆட்சிக்கு உள்பட்ட இந்தியப் பிரதேசங்களிலும் பெண்களின் திருமணத்திற்கான குறைந்தபட்ச வயதை பத்தில் இருந்து பனிரெண்டாக உயர்த்தியது.

ஒருபுறம் சட்டப் போராட்டத்தை நடத்திக் கொண்டு இருந்தாலும் ருக்மாபாய் மனதில் தனது வளர்ப்பு தந்தையைப் போல தானும் மருத்துவராக  வேண்டும் என்ற கனவு இருந்தது. மருத்துவம் படிக்க லண்டன் சென்ற ருக்மாபாய் 1894ஆம் ஆண்டு லண்டன் பெண்கள் மருத்துவக் கல்லூரியில் மருத்துவப் பட்டம் பெற்றார். காதம்பரி கங்குலி, ஆனந்தி ஜோஷி ஆகியோரோடு மருத்துவத் துறையில் பட்டம் பெற்ற முன்னோடி பெண்மணிகளில் ஒருவராக அறியப்படலானார். 1895ஆம் ஆண்டு சூரத் பெண்கள் மருத்துவமனையில் பணியாற்றத் தொடங்கிய ருக்மாபாய் பின்னர் ராஜ்கோட் நகரில் அமைந்துள்ள அரசு பெண்கள் மருத்துவமனையில் பணியாற்றினார். வேலையில் இருந்து ஓய்வு பெற்ற பிறகு அவர் மும்பையில் வசித்து வந்தார்.

பல்வேறு தடைகளைத் தாண்டி சாதனை படைத்த ருக்மாபாய் தனது தொன்னூறாவது வயதில் 1955ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் 25ஆம் நாள் காலமானார். 

என்ன செய்ய வேண்டும் புதிய அரசு ?

இந்திய ஜனநாயக சக்கரம் மறுபடி சுழல ஆரம்பித்து உள்ளது. உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாட்டின் மக்கள் தங்கள் தலைவிதியை நிர்ணயம் செய்யப் போகிறார்கள். தங்களைத் தாங்களே அறிவாளிகள் என்றும் அறிவுஜீவிகள் என்றும் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கும் பெரிய மனிதர்கள் போல் அல்லாது, தங்கள் விருப்பம் என்ன என்பதை மிகத் தெளிவாக மக்கள் சொல்லிக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள். என்ன மிகப் பெரும் கூச்சலைக் கிளப்பி, அவர்கள் சொல்வததைக் கேட்காமல் அறிவாளிகள் தங்கள் அறிவின் பெருமையை மீண்டும் மீண்டும் வெளிச்சம் போட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.

தேர்தலின் முடிவு எப்படி இருந்தாலும், யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் எந்த மாறுதலும் வரப் போவது இல்லை, ஆளுபவர்கள் மாறலாம், ஆனால் அவர்கள் கடைப் பிடிக்கும் கொள்கை மாறப் போவது இல்லை, மக்களுக்கு எந்த முன்னேற்றமும் வரப்போவது இல்லை என்று சொல்லும் புரட்சி வீரர்கள் ஒருபுறம், எங்களைத் தேர்வு செய்யுங்கள் நாட்டில் எங்கும் பாலாறும் தேனாறும் பெருகி ஓடும் என்று கனவை விற்பனை செய்யும் அரசியல்வாதிகள் ஒருபுறம்., இவர்களுக்கு நடுவே ஒரு மிகச் சாதாரண மனிதனாக எனது ஆட்சியாளர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன் என்பதனைப் பற்றியே இங்கே பேசப் போகிறேன்.

கல்வி மட்டுமே ஒரு குடும்பத்தை, அதன் மூலமாக சமுதாயத்தை முன்னேற்றம் அடையச் செய்யும் என்று நான் உளமார நம்புகிறேன். அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி. குறைந்த பட்சம் உயர்நிலைக் கல்வி வரை, தரமாக இலவசமாக அனைவருக்கும் கிடைக்கப் பட வேண்டும். ஏற்க்கனவே இப்படித்தானே இருக்கிறது என்று கேள்வி வரலாம், அரசு கல்வி, புத்தககங்கள், பேருந்து வசதி, உணவு எல்லாவற்றையும் இலவசமாகத் தருகிறதே என்றும் வினா வரலாம்.

தருகிறது, ஆனால் ஏன் மக்கள் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களை நாடுகிறார்கள் ? ஏன் அரசுப் பள்ளிகளின் மீது மக்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை ? ஏன் அரசு ஆசிரியர்களும், அரசுப் பணியாளர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளை தனியார் பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள் ?

பஞ்சாயத்து முதல் பாராளுமன்றம் வரை தேர்தலில் போட்டி இட விரும்பும் அனைவரும் தங்கள் பிள்ளைகளை/ பேரக் குழந்தைகளை அரசுப் பள்ளியில் தான் சேர்த்து இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சட்டமாக்க வேண்டும். இது அவர்களின் தனி மனித சுதந்திரத்தை மறுப்பது என்று ஆகாது, எந்த மக்களுக்கு சேவை செய்யப் போகிறோம் என்று சொல்கிறார்களோ அவர்களுக்கு அருகில் இருப்பதாகத் தான் ஆகும்.

ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் மகளோ, ஒரு சட்ட மன்ற உறுப்பினரின் பேரனோ படிக்கும் அரசுப் பள்ளியின் தரம் தானாகவே உயர்ந்து விடும். அங்கே உள்கட்டமைப்பு பலப்படுத்தப் படும், ஆசிரியர்களின் கவனிப்பு கூடும், பொது மக்களின் தேர்வும் அதுவே என மாறும்.

இரண்டாவது மருத்துவ வசதி, இந்தியா முழுவதும் குறைந்த கட்டணத்தில், தரமான அரசு மருத்துவ மனைகள் நிறுவப் பட வேண்டும். அதற்க்கான மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், மருத்துவ உபகரணங்கள் இவை அனைத்தும் அனைவரும் எளிதில் அணுகக் கூடிய நிலை வர வேண்டும்.

உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் பலப் படுத்தப் படவேண்டும், நல்ல சாலை, தடையற்ற மின்சாரம், பணம் குடுத்து வாங்க வேண்டிய அளவில் இல்லாத குடிதண்ணீர் இவை தான் ஒரு சாதாரண மனிதன் விரும்புவது.

உணவுப் பொருள்கள் வீணாகிப் போகும் அவலம் நம் நாட்டில் தான் மிக அதிகமாக உள்ளது. இந்த நிலை மாற, தாலுகா அளவில் குளிர்சாதனக் கிட்டங்கிகளும், உணவைப் பதப் படுத்தும் வசதிகளும் செய்து தரப் பட வேண்டும்.

அதிவேக புகைவண்டிகளும், விண்ணை எட்டும் கட்டிடங்களும் ஒரு புறம் இருக்கட்டும், ஆனால் இந்தக் குறைந்த பட்ச தேவைகளை நிறைவு செய்தால் போதும், என் நாட்டு மக்கள் அவர்களைத் தாங்களே கவனித்துக் கொள்வார்கள். வெட்டிப் பேச்சையும், வீர வசனங்களையும் அல்ல, உங்களிடம் இருந்து அவர்கள் செயலைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

இதனைச் செய்தால் எங்கள் மக்கள் உங்களைத் தலை மேல் வைத்துக் கொண்டாடுவார்கள், நீங்கள் செய்யவில்லை என்றால், உங்களை மாற்றவும் மக்களுக்குத் தெரியும். மாபெரும் தலைவர்களை அவர்கள் மண்ணோடு மண்ணாக ஆக்கி காட்டி இருக்கிறார்கள்.

பாடம் படிக்கத் தயாரா தலைவர்களே நீங்கள் ?