மார்ச் 31 - பாரதநாட்டின் முதல் பெண் மருத்துவர் ஆனந்திபாய் ஜோஷி பிறந்ததினம்

எந்த ஒரு மருத்துவமனைக்கு நாம் சென்றாலும் அங்கே பெண் மருத்துவர்கள் நிரம்பி இருப்பது என்பது இன்று நமக்கு இயல்பான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். ஆனால் இந்த இடத்திற்கு பாரதப் பெண்கள் எத்தனையோ தடைகளைத் தாண்டி பெரும் போராட்டத்தை நடத்த வேண்டி இருந்தது என்பது நமக்கு தெரியாத ஓன்று. அப்படி மிகப்பெரும் சவால்களை எதிர்கொண்டு பாரதநாட்டின் முதல் பெண் மருத்துவராக உருவான ஆனந்திபாய் ஜோஷி அவர்களின் பிறந்ததினம் இன்று.

இன்றய மும்பை நகரின் கல்யாண் பகுதியில் இருந்த ஒரு நிலச்சுவான்தார் குடும்பத்தில் 1865ஆம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் 31ஆம் நாள் பிறந்தவர் ஆனந்தி. இவரது இயற்பெயர் யமுனா என்பதாகும். மாறிய சூழ்நிலைகளால் யமுனாவின் குடும்பம் வறுமை நிலைக்கு ஆளானது. யமுனா தனது ஒன்பதாவது வயதில் தன்னைவிட இருபது வயது மூத்தவரான, மனைவியை இழந்த  கோபால்ராவ் ஜோஷி என்பவரை மணந்து கொண்டார். திருமணத்திற்குப் பிறகு யமுனா ஆனந்தி என்று அழைக்கப்படலானார். அதிர்ஷ்டவசமாக  கோபால்ராவ் முற்போக்கு சிந்தனை கொண்டவராகவும், பெண்கள் படிப்பில் ஆர்வம் கொண்டவராகவும் இருந்தார். அவர்தான் ஆனந்தியைப் படிக்கத் தூண்டினார். பெண்களுக்கான கல்விநிலையங்கள் இல்லாத சூழலில் அவரே தன் மனைவிக்கு ஆசிரியராக இருந்து கற்பிக்க ஆரம்பித்தார்.

இதற்கிடையில் தனது பதினான்காவது வயதில் ஆனந்தி ஒரு ஆண் குழந்தைக்குத் தாயானார். ஆனால் பிறந்த பத்தே நாட்களில் அந்தக் குழந்தை இறந்துவிட்டது. பெரும் இழப்பு ஆனந்தியை பெரும் சவாலை எதிர்கொள்ள தயார்செய்தது. ஆனந்தியை மருத்துவராக்க கோபால்ராவ் முடிவு செய்தார். அதற்கான தயாரிப்பில் அந்த தம்பதியினர் ஈடுபடலானார்கள்.

அமெரிக்காவில் சென்று ஆனந்தி மருத்துவம் பயில பல்வேறு மக்களோடு கோபால்ராவ் தொடர்பு கொள்ளத் தொடங்கினார். ராயல் வில்டர் என்ற அமெரிக்க பாதிரியாருக்கு அவர் எழுதிய கடிதம் பத்திரிகை ஒன்றில் பிரசுரமானது. அந்தக் கடிதம் திருமதி கார்பெண்டர் என்பவர் கண்ணில் பட்டு, அவர் கோபால்ராவுடனும் ஆனந்தியுடனும் தொடர்பு கொண்டு, அமெரிக்காவில் ஆனந்தியை அவரே பார்த்துக்கொள்வதாக வாக்களித்தார்.

பென்சில்வேனியாவில் உள்ள மகளிர் மருத்துவக் கல்லூரியில் ஆனந்திக்கு மருத்துவம் படிக்க அனுமதி கிடைத்தது. அமெரிக்காவிற்கு வந்த ஆனந்தியை திருமதி கார்பெண்டர் வரவேற்று தன்னோடு தங்க வைத்துக்கொண்டார். அவர்கள் இருவருக்கும் மிக நெருங்கிய உறவு உருவானது.

கடுமையான குளிர் சூழலில், ஒன்பது கஜம் உள்ள சேலையைச் சுற்றிக்கொண்டு பத்தொன்பது வயதான பாரத நாட்டுப் பெண் மருத்துவக் கல்லூரிக்குப் போவது என்பது அன்று யாருக்குமே ஒரு புதிய காட்சியாகத்தான் இருக்கும். அதிலும் அசைவம் உண்ணாத ஆனந்திக்கு அமெரிக்காவில் வசிப்பது அங்கே கல்வி கற்பது என்பது பெரும் சவாலாகத்தான் இருக்கும். படிக்கும் காலத்தில் ஆனந்தியை காசநோய் தாக்கியது. கடுமையான போராட்டத்திற்குப் பிறகு
1886ஆம் ஆண்டு முறைப்படி ஆனந்தி தனது படிப்பை முடித்து மருத்துவராகப் பட்டம் பெற்றார். அன்றய இங்கிலாந்து அரசி விக்டோரியா மஹாராணி  பாரதநாட்டின் பேரரசி என்ற முறையில் ஆனந்தியைப் பாராட்டி செய்தி அனுப்பினார். கோல்ஹாபூர் அரசர் தனது ராஜ்யத்தில் உள்ள ஆல்பர்ட் எட்வர்ட் மருத்துவமனையில் பெண்கள் நலப்பிரிவில் சேருமாறு ஆனந்திக்கு அழைப்பு விடுத்தார்.

எளிய பெண்மணியாக பாரத நாட்டை விட்டுச் சென்ற ஆனந்திபாய் 1886ஆம் ஆண்டு இறுதியில்  மருத்துவராக நாடு திரும்பினார். ஆனால் அவர் உடலை அரித்த காசநோய் அவரின் உயிரையும் பறித்து விட்டது. 1887ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி மாதம் 26ஆம் நாள் அவர் காலமானார். அப்போது அவரின் வயது இருபத்தி இரண்டு மட்டும்தான்.

அவரது அஸ்தி கலசம் திருமதி கார்பெண்டர் அவர்களுக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டது. அவர்களின் குடும்ப கல்லறைகளோடு ஆனந்திபாயின் அஸ்தி புதைக்கப்பட்டது. பாரத நாட்டில் இருந்து கல்வி பெற வந்த முதல் பிராமணப் பெண் என்ற குறிப்போடு நியூயார்க் நகரில் உள்ள போகேப்சி கல்லறைத் தோட்டத்தில் கல்வியைத் தேடும் மனித குலத்தின் வரலாற்றுச் சான்றாக அது உள்ளது.

மருத்துவர் ஆனந்திபாய் ஜோஷி வகுத்த பாதையில் இன்று பல்வேறு பாரதப் பெண்கள் மருத்துவத்துறையில் இணைந்து பெரும் சாதனைகளைப் படைத்தது வருகிறார்கள். பாரத நாட்டின் முன்னோடிகளில் ஒருவரான ஆனந்திபாய் ஜோஷியின் மகத்தான சாதனைகளை நினைவு கூறுவோம். மனிதகுல மேம்பாட்டுக்கு நமது பங்களிப்பை என்றும் செய்வோம். 

டிசம்பர் 4 - பொம்மைகள் வழியாக விஞ்ஞானம் அரவிந்த்குப்தா

நாம் உணர்கிறோமோ இல்லையோ, நாம் வசிக்கும் பிரபஞ்சம் திட்டவட்டமான அறிவியல் விதிகளின்படியே இயங்குகிறது. ஆனால் பயனாளிகளுக்கு அறிவியல் விதிகள் சொல்லிக்கொடுக்கப்படுவது இல்லை. பொதுமக்களுக்கும் கல்விச்சாலைகளுக்கும் இடையே மிகப்பெரும் இடைவெளி இருக்கின்றது. மனப்பாடம் செய்து, கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்லும்படிதான் நமது மாணவர்கள் பயிற்றுவிற்கப் படுகிறார்கள். பதில்கள் மீது கேள்வி கேட்கும் மாணவர்களை நமது கல்விமுறை ஊக்குவிப்பதில்லை. இந்த இடைவெளியை இல்லாமல் செய்ய பலர் முயற்சி செய்து வருகிறார்கள். அதில் முக்கியமானவர் அரவிந்த் குப்தா. நாம் குப்பைகள் என்று ஒதுக்கும் பொருள்களில் இருந்து பொம்மைகளைச் செய்து அதன் மூலம் அறிவியலை கற்றுக்கொடுக்கும் ஆசிரியர் இவர்.

அர்விந்த் குப்தா, பரேலி என்னும் ஊரில், மிக அதிகம் படிக்காத, ஆனால், கல்வியின் முக்கியத்துவம் அறிந்த பெற்றோருக்கு நான்காவது மகனாக 1953ஆம் ஆண்டு டிசம்பர் மாதம் 4ஆம் நாள் பிறந்தார். பள்ளிப்படிப்பை முடித்த அரவிந்த் குப்தா 1972 ஆம் ஆண்டு, கான்பூர் இந்தியத் தொழில்நுட்பக் கழகத்தில் மின் பொறியியல் படிக்கச் சேர்ந்தார். அந்தக் காலத்தில் ஒரு நாள், கான்பூர் ஐஐடியில், கல்வியாளார் அனில் சட்கோபால் என்பவர் ஒரு உரை நிகழ்த்தினார். அனில் சட்கோபால், இந்திய வேளாண் கழகத்தில் முதுகலைப் பட்டமும், கலிஃபோர்னியாப் பல்கலைக்கழகத்தில், மூலக்கூறு உயிரியல் மற்றும் உயிர்த் தொழில்நுட்பத்தில் முனைவர் பட்டமும் பெற்றவர்.

வேளாண்மை, சுகாதாரம், கல்வி ஆகியவற்றில் கவனம் செலுத்தும் கிஷோர் பாரதி என்ற சேவை நிறுவனத்தை அனில் சட்கோபால் 1971ஆம் ஆண்டு துவங்கி இருந்தார். 1972 ஆம் ஆண்டு, ஹோஷங்காபாத் அறிவியல் கல்வித் திட்டம் (Hoshangabad Science Teaching Programme – HSTP) என்னும் திட்டத்தைத் துவங்கினார். இது துவக்கத்தில், 5-8 வரையிலான அரசுப் பள்ளி மாணவர்களுக்கு, அறிவியற் கல்வியைக் கற்பிப்பதற்காகத் துவங்கப்பட்டது. அவரின் உரை அரவிந்த் குப்தாவிற்கு புதிய திறப்பை அளித்தது.

படிப்பை முடித்தபின் அரவிந்த் குப்தா டாடா மோட்டார் நிறுவனத்தில் இரண்டு ஆண்டுகள் பணிபுரிந்தார். பின்னர் ஓராண்டு விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு ஹோஷங்காபாத் சென்றார். சைக்கிளின் வால் ட்யூப்பையும், தீக்குச்சிகளையும் வைத்துக் கொண்டு, பல்வேறு விதமான வடிவங்களை அமைத்தார். அவற்றை வைத்துக் கொண்டு, கணித வடிவங்கள், வேதியியல் மூலக்கூறு அமைப்புகள், வீடுகள், கட்டுமானங்கள் முதலியவற்றைக் குழந்தைகளே செய்து, அறிந்து கொள்ளுமாறு பயிற்றுவித்தார். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு, அங்கிருந்து திருவனந்தபுரம் சென்று, கட்டிடக்கலை வல்லுநர் லாரி பேக்கரிடம் பணிபுரிந்தார.

மீண்டும் வேலைக்குத் திரும்பிய அரவிந்த் குப்தாவிற்கு, தான் மேற்கொள்ள வேண்டிய பணி எது என்பது தீர்மானமாகத் தெரிந்ததால், வேலையை விட்டு விட்டு கல்வி கிடைக்காத குழந்தைகளுக்கு பொம்மைகள் மூலம் அறிவியல் ஆர்வத்தைத் தூண்டும் பணியில் ஈடுபட முடிவு செய்து, வேலையை உதறினார். அந்தச் சமயத்தில் மத்திய அறிவியல் மற்றும் தொழில்நுட்பத் துறையின் செயலராக இருந்த பேராசிரியர் யாஷ்பால் அவர்கள் மூலமாக, ஒரு புத்தகம் எழுத ஒரு ஃபெல்லோஷிப் கிடைத்தது. “தீக்குச்சி மாதிரிகளும் மற்ற அறிவியல் பரிசோதனைகளும்”, என்னும் ஒரு புத்தகத்தை எழுதினார். இரண்டு ஆண்டுகளில், அந்தப் புத்தகம் 12 மொழிகளில் வெளியாகி, கல்வியாளர்களிடையே பெரும் வரவேற்பைப் பெற்றது.

அனில் சடகோபனின் ஏகலைவா நிறுவனத்துக்காக, அர்விந்த் குப்தா பல அறிவியல் நூல்களை எழுதினார். தரங்க் (சிற்றலைகள்) என்னும் தலைப்பில், 25 வருடங்களில், 125 நிகழ்ச்சிகளைத் தயாரித்து, தேசியத் தொலைக்காட்சிக்காக (தூர்தர்ஷன்) வழங்கினார். இதன் மூலமாக, மிகப் பிற்படுத்தப்பட்ட மாவட்டங்களுக்கும், எளிமையான அறிவியல் பரிசோதனைகளை அவர் பள்ளி மாணவர்களிடையே கொண்டு செல்ல முடிந்தது. தரங்க், தூர்தர்ஷனின் மிக வெற்றிகரமான நிகழ்ச்சிகளுள் ஒன்று.

பெரும் பொருள்செலவில் பள்ளிகளில் அறிவியல் சோதனைச்சாலைகள் அமைக்கப்பட வேண்டும் என்பதாலேயே, பல பள்ளிகளில் அவை இல்லாமலேயே ஆகி விடுகிறது. ஆனால் மிக எளிய முறையில், அதிகம் பொருள் செலவு இல்லாமலேயே அதே சோதனைகளை செய்து காட்டியும், குழந்தைகளே அந்த சோதனைகளைச் செய்ய வைப்பதன் மூலம் அவர்களின் அறிவியல் மீதான ஆர்வத்தைத் தூண்டுவதும் பெரும் பலனை அளிக்கும் என்பதை அரவிந்த் குப்தா நிரூபித்து உள்ளார்.

பல்வேறு பொம்மைகளின் மூலம் அறிவியல் சோதனைகளைச் செய்வது பற்றிய அவரின் செயல்முறை விளக்கங்களும், அது பற்றிய புத்தகங்களும் என்று அவரது வலைத்தளம் தேடுதல் உடையவர்களுக்கு ஒரு தங்கச் சுரங்கம்.

தனது கல்வியை, திறமையை சமுதாயத்தின் வளர்ச்சிக்கு என்று அர்ப்பணித்த அரவிந்த் குப்தாவிற்கு பல்வேறு விருதுகளும் அங்கீகாரங்களும் கிடைத்துள்ளன. அதில் முக்கியமானது பாரத அரசு 2018ஆம் ஆண்டு அவருக்கு வழங்கிய பத்மஸ்ரீ விருதாகும்.

நாட்டின் சிறப்புமிக்க அறிவியல் ஆசிரியருக்கு ஒரே இந்தியா தளம் தனது வணக்கங்களையும் வாழ்த்துகளையும் தெரிவித்துக் கொள்கிறது. 

என்ன செய்ய வேண்டும் புதிய அரசு ?

இந்திய ஜனநாயக சக்கரம் மறுபடி சுழல ஆரம்பித்து உள்ளது. உலகின் மிகப் பெரிய ஜனநாயக நாட்டின் மக்கள் தங்கள் தலைவிதியை நிர்ணயம் செய்யப் போகிறார்கள். தங்களைத் தாங்களே அறிவாளிகள் என்றும் அறிவுஜீவிகள் என்றும் எண்ணிக் கொண்டு இருக்கும் பெரிய மனிதர்கள் போல் அல்லாது, தங்கள் விருப்பம் என்ன என்பதை மிகத் தெளிவாக மக்கள் சொல்லிக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள். என்ன மிகப் பெரும் கூச்சலைக் கிளப்பி, அவர்கள் சொல்வததைக் கேட்காமல் அறிவாளிகள் தங்கள் அறிவின் பெருமையை மீண்டும் மீண்டும் வெளிச்சம் போட்டுக் கொண்டே தான் இருக்கிறார்கள்.

தேர்தலின் முடிவு எப்படி இருந்தாலும், யார் ஆட்சிக்கு வந்தாலும் எந்த மாறுதலும் வரப் போவது இல்லை, ஆளுபவர்கள் மாறலாம், ஆனால் அவர்கள் கடைப் பிடிக்கும் கொள்கை மாறப் போவது இல்லை, மக்களுக்கு எந்த முன்னேற்றமும் வரப்போவது இல்லை என்று சொல்லும் புரட்சி வீரர்கள் ஒருபுறம், எங்களைத் தேர்வு செய்யுங்கள் நாட்டில் எங்கும் பாலாறும் தேனாறும் பெருகி ஓடும் என்று கனவை விற்பனை செய்யும் அரசியல்வாதிகள் ஒருபுறம்., இவர்களுக்கு நடுவே ஒரு மிகச் சாதாரண மனிதனாக எனது ஆட்சியாளர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என நான் விரும்புகிறேன் என்பதனைப் பற்றியே இங்கே பேசப் போகிறேன்.

கல்வி மட்டுமே ஒரு குடும்பத்தை, அதன் மூலமாக சமுதாயத்தை முன்னேற்றம் அடையச் செய்யும் என்று நான் உளமார நம்புகிறேன். அறிவு அற்றம் காக்கும் கருவி. குறைந்த பட்சம் உயர்நிலைக் கல்வி வரை, தரமாக இலவசமாக அனைவருக்கும் கிடைக்கப் பட வேண்டும். ஏற்க்கனவே இப்படித்தானே இருக்கிறது என்று கேள்வி வரலாம், அரசு கல்வி, புத்தககங்கள், பேருந்து வசதி, உணவு எல்லாவற்றையும் இலவசமாகத் தருகிறதே என்றும் வினா வரலாம்.

தருகிறது, ஆனால் ஏன் மக்கள் தனியார் கல்வி நிறுவனங்களை நாடுகிறார்கள் ? ஏன் அரசுப் பள்ளிகளின் மீது மக்களுக்கு நம்பிக்கை இல்லை ? ஏன் அரசு ஆசிரியர்களும், அரசுப் பணியாளர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளை தனியார் பள்ளிகளில் சேர்க்கிறார்கள் ?

பஞ்சாயத்து முதல் பாராளுமன்றம் வரை தேர்தலில் போட்டி இட விரும்பும் அனைவரும் தங்கள் பிள்ளைகளை/ பேரக் குழந்தைகளை அரசுப் பள்ளியில் தான் சேர்த்து இருக்க வேண்டும் என்பதைச் சட்டமாக்க வேண்டும். இது அவர்களின் தனி மனித சுதந்திரத்தை மறுப்பது என்று ஆகாது, எந்த மக்களுக்கு சேவை செய்யப் போகிறோம் என்று சொல்கிறார்களோ அவர்களுக்கு அருகில் இருப்பதாகத் தான் ஆகும்.

ஒரு பாராளுமன்ற உறுப்பினரின் மகளோ, ஒரு சட்ட மன்ற உறுப்பினரின் பேரனோ படிக்கும் அரசுப் பள்ளியின் தரம் தானாகவே உயர்ந்து விடும். அங்கே உள்கட்டமைப்பு பலப்படுத்தப் படும், ஆசிரியர்களின் கவனிப்பு கூடும், பொது மக்களின் தேர்வும் அதுவே என மாறும்.

இரண்டாவது மருத்துவ வசதி, இந்தியா முழுவதும் குறைந்த கட்டணத்தில், தரமான அரசு மருத்துவ மனைகள் நிறுவப் பட வேண்டும். அதற்க்கான மருத்துவர்கள், செவிலியர்கள், மருத்துவ உபகரணங்கள் இவை அனைத்தும் அனைவரும் எளிதில் அணுகக் கூடிய நிலை வர வேண்டும்.

உள்கட்டமைப்பு வசதிகள் பலப் படுத்தப் படவேண்டும், நல்ல சாலை, தடையற்ற மின்சாரம், பணம் குடுத்து வாங்க வேண்டிய அளவில் இல்லாத குடிதண்ணீர் இவை தான் ஒரு சாதாரண மனிதன் விரும்புவது.

உணவுப் பொருள்கள் வீணாகிப் போகும் அவலம் நம் நாட்டில் தான் மிக அதிகமாக உள்ளது. இந்த நிலை மாற, தாலுகா அளவில் குளிர்சாதனக் கிட்டங்கிகளும், உணவைப் பதப் படுத்தும் வசதிகளும் செய்து தரப் பட வேண்டும்.

அதிவேக புகைவண்டிகளும், விண்ணை எட்டும் கட்டிடங்களும் ஒரு புறம் இருக்கட்டும், ஆனால் இந்தக் குறைந்த பட்ச தேவைகளை நிறைவு செய்தால் போதும், என் நாட்டு மக்கள் அவர்களைத் தாங்களே கவனித்துக் கொள்வார்கள். வெட்டிப் பேச்சையும், வீர வசனங்களையும் அல்ல, உங்களிடம் இருந்து அவர்கள் செயலைத்தான் எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

இதனைச் செய்தால் எங்கள் மக்கள் உங்களைத் தலை மேல் வைத்துக் கொண்டாடுவார்கள், நீங்கள் செய்யவில்லை என்றால், உங்களை மாற்றவும் மக்களுக்குத் தெரியும். மாபெரும் தலைவர்களை அவர்கள் மண்ணோடு மண்ணாக ஆக்கி காட்டி இருக்கிறார்கள்.

பாடம் படிக்கத் தயாரா தலைவர்களே நீங்கள் ?