1.புத்தாண்டுப் பரிசு

நைனிடால் சிறையில் இருந்து ஜவஹர்லால் நேரு தனது மகள் இந்திரா காந்திக்கு எழுதிய கடிதங்களின் மொழிபெயர்ப்பு 

     ------------------------------------------------------------------------------------------------

புத்தாண்டு தினம் 1931

ஏறத்தாழ இரண்டு வருடங்களுக்கு முன்னால், நான் அலஹாபாத் நகரிலும் நீ முசோரி நகரிலும் இருந்த போது நான் உனக்கு எழுதிய கடிதங்கள் உனக்கு நினைவு இருக்கும் என்று நான் நம்புகிறேன். அந்தக் கடிதங்களை நீ விரும்பியதாக எனக்குச் சொல்லி இருக்கிறாய். நமது உலகத்தைப் பற்றிய விஷயங்களை உன்னோடு நான் ஏன் பகிர்ந்து  கொள்ள வில்லை என்று நான் அடிக்கடி யோசிப்பது உண்டு. ஆனால் ஏனோ எனக்கு ஒரு தயக்கம். பழங்காலத்தைப் பற்றியும், மகத்தான மனிதர்களைப் பற்றியும் யோசித்துக் கொண்டு இருப்பது நன்றாகத் தான் இருக்கும். வரலாற்றைப் பற்றிப் படிப்பது உற்சாகமான  ஒரு பொழுதுபோக்குத்தான், ஆனால் அதை விட முக்கியமானது வரலாற்றை உருவாக்குவது. இன்று நமது நாட்டின் வரலாறு உருவாகி  வருகிறது என்பதை நீ அறிவாய்.

நமது நாட்டின் வரலாறு என்பது மிகப் பழமையானது, பல நேரங்களில் அது அந்தப் பழமையில் மறைந்தும் போய் விடுகிறது. வருத்தம் தரக் கூடிய, நாம் கேவலமாக எண்ணக் கூடிய நிகழ்சிகள் பல நம் வரலாற்றில் உண்டு, ஆனால் முழுமையான ஒரு சித்திரம் என்பது நாம் பெருமையோடு எண்ணும் வகையில் தான் நமது சரித்திரம் இருக்கிறது. ஆனால் இன்று நாம் நமது பழம்பெருமைகளைப் பற்றி நினைக்கும் நிலையில் இல்லை, நமது சிறப்பான எதிர்காலமே நாம் இன்று நினைக்க வேண்டிய ஓன்று. வருங்காலத்தை உருவாகும் பணியில் நமது நிகழ்காலம் கடந்து போய்க்கொண்டு இருக்கிறது. 

இந்த நைனிடால் சிறையில் படிக்கவும், எழுதவும் எனக்கு நேரம் நிரம்ப இருக்கிறது. ஆனால் எனது மனம் வெளியே சுற்றித் திரிகிறது, பெருமை வாய்ந்த விடுதலைப் போராட்டமும், அதில் பங்கெடுக்கும் மக்களின் வீரச் செயல்களும் என் மனதில் நிறைந்து உள்ளன.  நான் இப்போது வெளியே இருந்தால் என்ன செய்து கொண்டு இருப்பேன் என்ற எண்ணமும் எனக்கு உள்ளே ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறது. நிகழ்காலத்திலும், எதிர்காலத்திலும் நான் முழுமையாக ஆழ்ந்து இருப்பதால் கடந்த காலத்தைப் பற்றி எண்ண எனக்கு நேரம் இருப்பது இல்லை. ஆனால் நடக்கும் நிகழ்ச்சிகளில் நான் பங்கெடுக்காத போது அதனைப் பற்றி எண்ணி என்ன பயன் ? 

ஆனால் நான் எழுதாமல் இருந்ததற்கான உண்மையான காரணம் எது என்று உனக்குச் சொல்லவா ! உனக்கு கற்றுக் கொடுக்கும் அளவு எனக்கு வரலாறு தெரியுமா என்ற ஐயம் எனக்கு உள்ளது. நீ வளர்ந்து கொண்டு இருக்கிறாய் கண்மணி, நான் பள்ளி மற்றும் கல்லூரிகளில் கற்றுக் கொண்டவைகளைத் தாண்டி நீ வளர்ந்து விட்டாய், இப்போது நான் கற்றுக் கொண்டவைகளும், நான் உனக்கு சொல்லுவதும் உனக்கு உற்சாகம் ஊட்டுவதாக இருக்குமா என்ற ஐயம் எனக்கு இருக்கிறது. இன்னும் சில காலத்தில் நீயே எனக்கு ஆசிரியராக மாறி பலவற்றை எனக்கு கற்றுக் கொடுப்பாய் என்ற நம்பிக்கை எனக்கு உள்ளது. உன் பிறந்த நாளில் நான் எழுதிய கடிதத்தில் குறிப்பிட்ட உலகின் மிக அறிவாளியான மனிதனைப் போல நான் என்னை எண்ணிக் கொள்ள ஒருநாளும் மாட்டேன். 

உலகின் ஆதி நாட்களின் கதையை நீ முசோரியில் இருந்த போது எழுதியது மிக எளிது. ஏன் என்றால் அந்த நாட்களைப் பற்றிய நமது அறிவு என்பது மிகக் குறைவு. ஆனால் அந்த நாட்களைத் தாண்டிய பின்னர், வரலாறு உருவாகும் போது மனிதன் தனது இருப்பைத் தக்க வைக்கும் பயணங்களை ஆரம்பிக்கிறான். சில நேரங்களில் சவாலான, பல நேரங்களில் முட்டாள்தனமான அந்தப் பயணத்தைப் பின்தொடர்வது என்பது  கடினமான ஓன்று. ஒரு வேளை சரியான புத்தகங்கள் இருந்தால் அதனை முயற்சி செய்து பார்க்கலாம். ஆனால் இங்கே நைனிடால் சிறையில் நூலகம் என்பது இல்லை. ஆகையால் நான் விரும்பினாலும் ஒரு முழுமையான ஒரு உலக வரலாற்றை உனக்கு சொல்ல முடியுமா என்ற சந்தேகம் எனக்கு இருக்கிறது.

ஒரே ஒரு நாட்டின் வரலாற்றையோ அல்லது சில நாட்களையும் சில மனிதர்களையும் பற்றிப் படிப்பதை வரலாற்றைத் தெரிந்து கொள்வது என்று நினைக்கும் மாணவர்கள் என்னைக் கவருவது இல்லை. வரலாறு என்பது ஒன்றோடு ஒன்று தொடர்புடைய நிகழ்சிகளைக் கொண்டது, உலகத்தின் பல பகுதிகளில் என்ன நடந்தது என்பதைப் புரிந்து கொள்ளாமல், ஒரு நாட்டின் வரலாற்றிப் புரிந்து கொள்ள முடியாது என்பது தான் என் எண்ணம். நீ வரலாற்றைப் பற்றி தெரிந்து கொள்ளுவது என்றால் அப்படி முழுமையாகப் படித்து அறிய வேண்டும், ஓன்று இரண்டு நாட்டின் சரித்திரத்தைப் பற்றி மட்டும் தெரிந்து கொள்வதில் எந்தப் பயனும் இல்லை.

நாம் நினைப்பது போல மனிதர்கள் இடம் மிகப் பெரிய வேறுபாடுகள் இருப்பது இல்லை. உலக வரைபடங்கள் நாடுகளைப் பல வண்ணங்களில் காட்டலாம். மனிதர்கள் பிறர்களிடம் இருந்து மாறுபட்டு இருந்தாலும், அவர்கள் மற்றவர்கள் போலவே மிக அதிகமாக இருக்கிறார்கள். ஆகவே நாடுகளின் எல்லைக்கோடுகளைக் கொண்டோ அல்லது வரைபடங்கள் காட்டும் நிறங்களின் மூலமோ மனிதர்களை நாம் வேறுபடுத்திப் பார்க்கக் கூடாது.

நான் எழுத நினைக்கும் வரலாற்றை நான் உனக்கு எழுதப் போவது இல்லை, அதற்கு  நீ இன்னும் பலப் பல புத்தகங்களைப் படித்து தெரிந்து கொள்ள வேண்டும். ஆனால் எனக்கு நேரம் கிடைக்கும் போது எல்லாம் கடந்த காலத்தைப் பற்றியும், அப்போது இருந்த மனிதர்கள் பற்றியும், அவர்கள் செய்த சிறப்பான செயல்களைப் பற்றும் நாம் எழுதுகிறேன்.

நான் எழுதும் இந்தக் கடிதங்கள் உனக்கு கிடைக்குமா என்பதும், அப்படிக் கிடைத்தாலும் அவை உனக்கு ருசிகரமாக இருக்குமா என்பதையும்  நான் அறியேன். மிக அருகில் இருந்தாலும் நாம் மிகத் தொலைவில் தான் இப்போது இருக்கிறோம். பல நூறு மைல்களுக்கு தொலைவில் நீ முசோரி நகரில் இருந்த போது, நான் நினைத்த நேரம் எல்லாம் உனக்கு எழுத முடிந்தது, தோன்றிய நேரம் எல்லாம் உன்னைக் காண என்னால் விரைந்து வர முடிந்தது.

ஆனால் நைனிடால் சிறையின் இந்த உயர்ந்த மதில்கள், யமுனை நதியின் இரு கரையிலும் இருக்கும் நம்மைப் பிரித்து வைத்து உள்ளது. இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை உன்னிடம் இருந்து எனக்கு ஒரு கடிதமும், ஒரு முறை என்னிடம் இருந்து ஒரு கடிதமும், இருபது நிமிட நேர்காணலும் மட்டுமே இப்போது சாத்தியம். ஆனால் இந்தக் கட்டுப்பாடுகளும் நல்லதுதான், ஏன் என்றால் எளிதாகக் கிடைக்கும் எதனையும் நாம் மதிப்பது இல்லை. படிக்கும் பழக்கம் இருக்கும் எவருக்கும் சிறைவாழ்க்கை என்பது நன்மை செய்யக் கூடிய ஒன்றுதான், ஆனால் என்ன, இன்று இந்த வாய்ப்பு இந்தியாவில் பலருக்கு கிடைத்து உள்ளது.

இந்தக் கடிதங்களை நீ விரும்புவாயா என்பதை நான் அறியேன், ஆனால் எனது மகிழ்ச்சிக்காக நான் இவைகளை எழுதத் தொடங்கி விட்டேன். இந்த முயற்சி என்னை உன்னுடன் நெருக்கமாக இருக்க வைக்கிறது, உன்னுடன் பேசுவது போலவே நான் இப்போது உணர்கிறேன்.  நான் உன்னை அடிக்கடி நினைத்துக் கொள்வது உண்டு, ஆனால் இன்று முழுவதும் உன் எண்ணம் தான் என்னை ஆக்கிரமித்துக் கொண்டு உள்ளது. இது புதுவருடப் பிறப்பு. இன்று அதிகாலையில் நான் படுக்கையில் இருந்தவாறே கடந்து சென்ற வருடத்தைப் பற்றி எண்ணிக் கொண்டு இருந்தேன். நம்பிக்கைகளும் வருத்தங்களும், வீர தீரச் செயல்களும் கலந்த  ஒரு வருடம் அது.

நான் பாபுஜியைப் பற்றி எண்ணிக்கொண்டு இருந்தேன், ஏர்வாடா சிறையில் இருந்தவாறே அவர் இந்த பழமையான தேசத்தை இளமையான துடிப்புமிக்க ஒன்றாக மாற்றி வருகிறார்.நான் உன் தாத்தாவைப் பற்றியும் மற்ற பலரைப் பற்றியும் நினைத்துப் பார்த்தேன். முக்கியமாக உனது தாயார். பகல் பொழுதில் உன் தாயார் கைது செய்யப்பட்டு சிறைக்கு கொண்டு செல்லப் பட்டார் என்ற செய்தி கிடைத்தது. ஒரு மகிழ்வான புத்தாண்டுப் பரிசு அது. முன்னமே எதிர்பார்க்கப் பட்ட ஓன்று தான் அது, இந்த சிறைவாசம் உன் தாயாருக்கு சந்தோசத்தை தான் தரும்.

ஆனால் நீ தான் தனியாக இருப்பாய். இரண்டு வாரங்களுக்கு ஒரு முறை நீ உன் தாயையும் என்னையும் பார்க்க முடியும். எங்கள் இருவரின் செய்திகளையும் நீ தாங்கிச் செல்லுவாய். கையில் எழுதுகோலும், தாளும் வைத்துக் கொண்டு நான் உன்னை நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறேன். அப்போது சத்தமே இல்லாமல் நீ என் அருகில் வருகிறாய், நாம் இருவரும் பேச ஆரம்பித்து விடுகிறோம். நமது நாட்டின் சிறப்பான கடந்தகாலம் பற்றியும், அதை விடச் சிறப்பான ஒரு எதிர்காலத்தை உருவாக்குவது பற்றியும் நாம் பேசிக் கொண்டு இருப்போம்.

இந்த ஆண்டு முடியும் போது, நமது கனவிற்கு அருகில்  நாம் இருப்போம் என்ற ஒரு உறுதியை நாம் இப்போது எடுத்துக் கொள்வோம். சிறப்பான நமது நாட்டின் வரலாற்றிற்கு ஒரு பிரகாசமான பங்களிப்பை நாம் செய்யோம் என்ற உறுதிமொழியை நாம் எடுக்க வேண்டும்.

அன்புடன் 

பிறந்த நாள் பரிசு

நைனிடால் சிறையில் இருந்து ஜவஹர்லால் நேரு தனது மகள் இந்திரா காந்திக்கு எழுதிய Glimpses of World History என்கிற கடிதங்களின் மொழிபெயர்ப்பு. 

அறையும் ஆடரங்கும் படப் பிள்ளைகள்
தறைவில் கீறிடின், தச்சரும் காய்வரோ?
இறையும் ஞானம் இலாத என் புன் கவி,
முறையின் நூல் உணர்ந்தாரும், முனிவரோ?

                                                              - கம்பன் 

        --------------------------------------------------------------

                                                                                                                                                                                            அக்டோபர் 26, 1930

அன்பே பிரியதர்சினி,  

இது உனது பிறந்தநாள். உன் எல்லாப் பிறந்த நாட்களிலும் நான் உனக்கு வாழ்த்துகளையும் பரிசுகளையும் அளிப்பது வழக்கம். இன்று நைனிடால் சிறையில் இருந்து நான் உனக்கு என்ன பரிசுகளை அளிக்க முடியும். நெடிது உயர்ந்த இந்த சிறையின் மதில் சுவர்கள் கூட தடுக்க முடியாத பரிசு எனது எண்ணங்களும் சிந்தனைகளும் தான். 

கண்ணே, உபதேசம் செய்வதையும், அறிவுரைகள் கூறுவதையும் நான் விரும்புவதே இல்லை என்பதை நீ அறிவாய். எப்போதாவது அறிவுரை கூற நான் ஆரம்பிக்கும் போது, நான் எப்போதோ படித்த உலகின் மிக அறிவாளியான மனிதனின் கதை எனக்கு வந்து விடுகிறது. 

பதின்மூன்று நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்னால் சீன தேசத்தில் இருந்து, அறிவையும் ஞானத்தையும் தேடி யுவாங் சுவாங் என்ற பயணி இந்தியாவிற்கு வந்தார். அவரது ஆர்வம், பனி படர்ந்த இமய மலையும், பாலைவங்களையும் தாண்டி பலப் பல சவால்களையும் அபாயங்களையும் கடந்து இந்தியாவிற்கு வர வைத்தது. இன்று பாட்னா என்று அறியப்படும் பாடலிபுத்திர நகரத்தின் அருகே உள்ள நாலந்தா பல்கலைக்கழகத்தில் அவர் கற்றுக்கொண்டும், பிறருக்கு கற்றுக் கொடுத்ததும் வாழ்ந்து வந்தார். 

அவர் இந்தியா முழுதும் பயணம் செய்து, அந்த நாள்களில் இந்த நாட்டில் வசித்து வந்த மக்களையும் அவர்கள் வாழ்க்கை முறைகளையும் கற்றுத் தேர்ந்தார். புத்தரின் போதனைகளில் அவர் அன்று மிகப் பெரிய அறிஞர் என்று கொண்டாடப் பட்டார். அவர் எழுதிய புத்தகத்தில் இந்த மிக அறிவாளியான மனிதனின் கதை இருக்கிறது.

இது தென் இந்தியாவில் இருந்து, இன்றைய பகல்பூர் நகருக்கு அருகில் உள்ள கர்னசுவர்ண என்ற நகருக்கு வந்த ஒருவரைப் பற்றிய கதை. இந்த மனிதர் தனது வயற்றைச் சுற்றி தாமிர தகடுகளையும், தலையில் ஒரு ஒளி விடும் ஒரு விளக்கையும் அணிந்து இருந்தார். இப்படிப் பட்ட ஒரு வினோதமான ஒப்பனையில் அவர் பல இடங்களுக்கு பயணித்து வந்தார். ஏன் இப்படிப் பட்ட உடை என்று கேட்பவர்களுக்கு, அறியாமையில் உழறும் மக்களுக்கு வழி காட்ட தலையில் விளக்கையும், தனது அறிவின் கூர்மையால் தனது வயறு வெடித்து விடாமல் இருக்க வேண்டி தாமிர தகடுகளை அணிவதாக அவர் விளக்கம் அளித்து வந்தார்.  

ஆனால் அப்படி வயறு வெடிக்கும் அளவிற்கு நான் அறிவாளியும் இல்லை, எனது அறிவு எனது வயற்றிலும் இல்லை. எங்கே எனது அறிவு இருந்தாலும் அது முழுமை அடையவில்லை என்பதும், கற்றுக் கொள்ள இன்னும் இந்த உலகில் பல விசயங்கள் உள்ளன என்பதையும் நான் அறிந்து வைத்து உள்ளேன். என் குறைவான அறிவோடு நான் எப்படி பிறருக்கு அறிவுரை சொல்ல்வது ? 

எது சரி, எது சரி இல்லை என்பதையும் எது செய்யத் தக்கது எது செய்யத் தகாதது என்பதையும் அறிவுரைகளால் புரிந்து கொள்ள முடியாது. பேசுவதன் மூலமூம், விவாதங்களின் மூலமுமே உண்மையைப் பற்றி, அதுவும் சிறிதளவு புரிந்து கொள்ள முடியும் என்று நான் நம்புகிறேன். 

உன்னுடன் பேசுவதையும் விவாதிப்பதையும் நான் மிக விரும்பிச் செய்து வந்து உள்ளேன். ஆனால் நமது உலகம் மிகப் பெரியது. நமது உலகத்தைத் தாண்டி உள்ள உலகங்கள் இன்னும் புதுமையானது. ஆகவே யுவாங் சுவாங் கூறும் அறிவாளியைப் போல நாம் எல்லாவற்றையும் தெரிந்து கொண்டு விட்டோம் என்றும், இனி தெரிந்து கொள்ள வேண்டியது எதுவும் இல்லை என்று என்ன வேண்டிய அவசியம் இல்லை. 

புதிதாக எதையாவதை தெரிந்து கொள்ளும் ஒரு சந்தோஷமான அனுபவத்தை அனுபவிக்காமல், நாம் முற்றும் தெரிந்த அறிவாளிகள் என்று எண்ணிக் கொள்ள வேண்டிய அவசியம் இல்லை. ஆகவே நான் உனக்கு எதையும் உபதேசிக்கப் போவது இல்லை. அப்படி என்றால் நான் என்ன செய்ய ? ஒரு கடிதம் என்பது ஒரு பேச்சுவார்த்தைக்கு ஒரு போதும் ஈடாக முடியாது. ஏன் என்றால் ஒரு ஒரு பக்கக் கருத்தையே தாங்கி வர முடியும். எனது இந்தக் கடிதம் ஒரு அறிவுரை போல் இருந்தால் அதனை நீ ஒரு கசப்பான மருந்து என எண்ணி அருந்த வேண்டாம். நாம் பேசுவது போலவே, உன்னை யோசிக்க வைக்க நான் தூண்டுவதாகவே எடுத்துக் கொள். 

வரலாற்றின் பக்கங்களில் நாம் நாடுகளின் மிகச் சிறந்த காலகட்டங்களையும், மிகச் சிறந்த ஆண்கள் மற்றும் பெண்களைப் பற்றியும், கற்பனைக்கு எட்டாத நிகழ்சிகளைப் பற்றியும் படிக்கிறோம். பல நேரங்களில் நமது கற்பனை நம்மை அது போன்ற இறந்த காலத்திற்கே நம்மை அழைத்துச் சென்று விடுகிறது. அந்த கதாநாயகர்கள் போலவும் கதாநாயகிகள் போலவும் நாம் நம்மைக் கற்பனை செய்து கொண்டு விடுகிறோம். 

ஜோன் ஆப் ஆர்க் பற்றி முதல் முதலில் நீ படித்த போது அடைந்த பரவசம் உனக்கு நினைவு இருக்கும் என்று நினைக்கறேன். சாதாரண மனிதர்கள் ஒருபோதும் கதாநாயகர்கள் ஆவது இல்லை, அவர்கள் தங்கள் தினப்படி வாழ்க்கையைப் பற்றியும், தங்கள் குழந்தைகள் பற்றியும், குடும்பக்க் கவலைகள் பற்றியும் மட்டுமே நினைத்துக் கொண்டு இருக்கிறார்கள். 

ஆனால் சில நேரங்களில் எல்லா மாந்தர்களும் ஒரு மிகப் பெரிய சவாலால் தூண்டப் பட்டு, சாதாரண மனிதர்கள் கூட நாயகர்கள் ஆகி விடுகிறார்கள். வரலாறு அப்போது மிகவும் விறுவிறுப்பாக மாறி, புதிய அத்தியாயங்கள் எழுதப் பட்டுகின்றன. மிகப் பெரிய தலைவர்கள் தோன்றி சாதாரண மனிதர்களையும் அசாதாரண மனிதர்களாக மாற்றி விடுகிறார்கள். 

1917, நீ பிறந்த வருடம் உலக வரலாற்றில் ஒரு மறக்க முடியாத வருடம். 
தன் நாட்டு மக்கள் மீது அன்பும், கனிவும் பாசமும் கொண்ட ஒரு மனிதன் உலகம் மறக்க முடியாத ஒரு புரட்சியை ஆரம்பித்த வருடம் அது. நீ பிறந்த அதே மாதத்தில் ரசியாவின் வரலாற்றையே மாற்றிய ஒரு புரட்சியை லெனின் ஆரம்பித்தார். 

அதே போல இன்று, இந்தியாவின் சாமானிய மக்களின் நலனைப் பற்றி எண்ணிக் கொண்டு, சாதாரண மக்களை அசாதாரணமான மனிதர்களாக மாற்றும் பணியில் பாபுஜி ஈடுபட்டு இருக்கிறார். தங்கள் சுமைகளில் இருந்து நமது மக்கள் விடுபடவும், மீண்டும் அவர்கள் சுதந்திரமான மனிதர்களாக மாற முடியும் என்ற நம்பிக்கையை அவர் மக்களிடம் விதைத்துக் கொண்டு வருகிறார். 

பாபுஜி இப்போது சிறையில் இருக்கிறார், ஆனால் அவரது செய்தி இந்த நாட்டின் ஆண்கள், பெண்கள் ஏன் குழந்தைகளைக் கூட அவர்கள் கூட்டில் இருந்து வெளியே வரச் செய்து, இந்த நாட்டின் போர் வீரர்களாக அவர்களை மாற்றி உள்ளது. இந்தியாவின் வரலாறு எழுதப்படும் நேரம் இது, அதனை நமது கண்களின் முன்னால் காணவும், அதில் பங்கு பெறவும் என்ற ஒரு நல்ல வாய்ப்பு உனக்கும் எனக்கும் கிடைத்து உள்ளது. 

இந்த மகத்தான பணியில் நாம் என்ன பங்கு வகிக்க முடியும் ? நமக்கு என்ன வாய்ப்புகள் கிடைக்கும் ? நான் அறியேன், ஆனால் நாம் எது செய்தாலும் அது இந்தப் பணியின் புகழினைக் குறைக்காமலும், நமது மக்களின் மதிப்பைக் குறைக்காமலும் இருக்க வேண்டும். நாம் இந்தியாவின் போர் வீரர்களாக நாம் மாற வேண்டும் என்றால் இந்தியாவின் மதிப்பின் காவலர்களாக நாம் மாற வேண்டும். இது ஒரு புனிதமான உறுதிமொழி. நாம் செய்வது சரியா தவறா என்ற சந்தேகம் பல நேரங்களில் நமக்கு வரலாம். 

நாம் செய்வது சரியா என்ற கேள்வி உன் முன் எழும்போது, நான் கூறும் இந்த சிறிய பரிசோதனையை நீ செய்து பார். இது உனக்கு உதவியாக இருக்கக் கூடும். நீ மறைக்க நினைப்பதையோ, அல்லது மறைவாகச் செய்வதையோ ஒரு போதும் செய்யாதே. நீ அஞ்சுவதைத்தான் மறக்க நினைப்பாய். பயம் என்பது உனக்கு தேவை அற்றது, புகழைக் கொடுக்காதது. அஞ்சாதே, அப்போது மற்ற எல்லாம் உன்னைப் பின் தொடர்ந்து வரும். நீ துணிவோடு இருந்தால், நீ கேவலமாக எண்ணக் கூடிய எதனையும் நீ செய்ய மாட்டாய். 

பாபுஜீ தலைமையில் நடக்கும் இந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தில் ஒளிப்பதர்க்கோ அல்லது மறைப்பதர்க்கோ எதுவும் இல்லை. நாம் சொல்லுவதையோ அல்லது செய்வதைப் பற்றியோ நமக்கு ஒரு பயமும் இல்லை. பிரகாசமான ஒளியின் கீழ் நாம் நமது செயல்களைச் செய்து கொண்டு இருக்கிறோம். நமது தனிவாழ்விலும் கூட நாம் கதிரவனை நமது நண்பனாக ஏற்றுக் கொண்டு ஒளியின் கீழே நமது செயல்களைச் செய்வோம். தனிமை தேவைதான் ஆனால் மறைத்தல் என்பது தேவை இல்லை. 

இப்படி நீ செய்தால், நீ ஒளியின் மகளாக, எதிலும் அச்சமற்றவளாக வளருவாய். 

மிக நீண்ட ஒரு கடிதத்தை நான் எழுதிவிட்டேன், ஆனாலும் இன்னும் பலவற்றை நான் சொல்ல நினைக்கிறேன். எவ்வளவுதான் ஒரு கடிதத்தில் அடக்க முடியும் 

நான் முன்னமே சொன்னது போல, இந்த சுதந்திரப் போராட்டத்தை பார்க்கும் அதிர்ஷம் பெற்றவள் நீ. வீரமான ஒரு பெண் உனக்கு தாயாக உள்ளாள். உனக்கு ஏதேனும் பிரச்சனையோ அல்லது சந்தேகமோ வரும்போது உன் தாய் உனக்கு ஒரு தோழியாக இருந்து உதவுவாள். 

இந்தியாவின் சேவையில் அச்சமற்ற ஒரு போராளியாக நீ வளரவேண்டும். 

அன்பும் நல்வாழ்த்துகளும். 

விலங்குப் பண்ணை

இந்த முறை விடுமுறைக்கு சென்ற போது வாங்கியது இந்தப் புத்தகம். எழுவது வருடங்களுக்கு முன்பு வெளியான நாவல் இது. அதனை சுவை மாறாமல் தமிழில் தந்து உள்ளார் திரு பி வி ராமசாமி அவர்கள். 

பொன்னுலகத்தை எதிர் நோக்கும் மனிதர்கள் மீண்டும் மீண்டும் ஏமாற்றத்தையே சந்திக்கும் அவல நிலையை அற்புதமாக எடுத்துக் காட்டும் நூல் இது. இன்றும் இந்த நிலைமை மாறவே இல்லை என்பது தான் இன்னும் நூலை வாசிக்கும் போது நெஞ்சை அறுக்கும் உண்மை. 

எல்லா அரசியல்வாதிகளும், அதிகாரிகளும் மக்களை எப்படி சுரண்டுகிறார்கள் என்பதனை அற்புதமாக எடுத்துக் காட்டுவது இந்த நூலின் சிறப்பு. 

இந்த நூலின் சுருக்கப் பட்ட ஒரு தமிழ் வடிவத்தை மஞ்சரி பத்திரிகை வழங்கியது என்று ஞாபகம். அதன் பின்னர் இதன் ஆங்கில வடிவத்தை நூலகத்தில் கல்லூரி நாட்களில் படித்தது. 

திடீர் என்று ஆரம்பிக்கும் புரட்சி, அதன் பின்னர் எல்லா மிருகங்களும் சேர்ந்து பணி செய்வது, அங்கே ஆரம்பிக்கும் அதிகார துஷ்பிரயோகம், பன்றிகள் பிற மிருகங்களை வேலை வாங்குவது, அதற்க்கு துணையாக வேட்டை நாய்கள், எல்லா மிருகங்களும் சமம், பன்றிகள் கொஞ்சம் மேலே என்று மாறுதல், மூல நூலின் ஆன்மா கெடாமல் மொழி பெயர்ப்பு செய்யப் பட்டு உள்ளது.

இதன் மொழி பெயர்ப்பாளர் திரு ராமசாமி அவர்கள் எனது தகப்பனாரின் நண்பர்.   எனக்கு முப்பது ஆண்டுகளாக எனக்குப் பழக்கமானவர். கோத்ரேஜ் நிறுவனத்தில் மிக உயர்ந்த பொறுப்பில் பணி செய்து ஒய்வு பெற்றவர். இது தான் இவரது முதல் மொழி பெயர்ப்பு. கடினமான, கரடு முரடான வார்த்தைகள் இல்லாமல் மிக எளிதாக படிக்கும் வகையில் மொழி பெயர்ப்பு செய்து உள்ளார். 

அவசியம் படிக்க வேண்டிய ஒரு புத்தகம். 

Find the Purpose

A real action packed year. Completing ten projects on the basic manual of communication within one year period.Completing eight projects in a span of just eight months. Hopefully by the end of today’s programme I will be provisionally certified as a confident and competent communicator. Real good job but where do I go from here with that certificate?

Toastmaster of the evening, Mr President, fellow members and guests please accept my warm wishes for a very happy and prosperous new year and good wishes for this evening. Good evening.

Life is a never ending learning process and toastmasters is a learning organization. Here we learn by doing, by getting evaluated by others and by getting hands on experience. But for what we undertake this pain and pressure?  Without doubt it is a real educational exercise, but what we are going to do with the education?  All along we have been listening from our toastmasters’ friends on external success and let me today try to do an inward journey.

We are one of the few fortunate people who try to learn continuously. But what is the purpose of education – is it to answer the questions asked or question the answers given?

Is education is just transfer of information to our brains from others?   If mere transfer of information is the purpose of education, then computer servers with good net connectivity should be more intelligent than all of us put together.  Because we do depend upon Google for almost all our queries.

So the purpose of education cannot be just accumulation of information, because in today’s world we have it in plenty. What we do with that available information, which one to use and which is not relevant, which is not workable and useless – all we need to know that. The knowledge of separating wheat from chaff should be the purpose of education. Having a lot of information and not knowing how to use this information is of no use.  So the purpose of education is knowledge – the knowledge to know what it right and what is not.

Then we have the second question, what is the purpose of knowledge?  Knowledge is just a form of potential energy that shows that one has the capacity to do things. But how?   Potential energy has to be converted into kinetic energy, as the proof of putting is in eating. Having just a capacity is no wayuseful; we need to have the willingness to act upon. So the purpose of knowledge is not the capacity to act, but the real action.

When comes to the question of actions, we have multiple choices. Which road that we can travel ahead? We have seen the American government pumping in a lot of tax payer’s money to bail out banks and insurance companies of US and the top management shared that money as their golden parachute and simply moved out.  On a monthly basis we are seeing the increase of white collar crimes which have been done by highly educated people. What is the use of such knowledge? The purpose of knowledge has to character building.

So the purpose of education is knowledge and purpose of knowledge is action and that too action for betterment.  Then we need to find out betterment of whom? So where the action based on character building does plays a role in our life as an individual?

Friends, let me take the privilege of introducing a person called Bunker Roy. He was born in the state of West Bengal and his father was a mechanical engineer and his mother retired as India’s trade commissioner to Russia. He had his education in the Doon school and had his masters in English literature from the prestigious St Stephen’s College Delhi. His parents want him to try and get into Indian Administrative Services, but he decided to go against their wishes. He started the barefoot movement and barefoot college and using the traditional knowledge and made more than three million people from the underprivileged sections of the society job worthy.

I don’t preach something which is very hard to practice, I know for certain it is very difficult to leave our most comfortable situations and stress ourselves in the remotest corners of the world serving others, if we do not have that inner voice of our conscious. I am not suggesting that all we need to do is to resign our jobs and start public service.

But, we need to understand the gap between haves and have-nots is getting enlarged day by day. We all know that change is the only constant thing in this world. But change that originates from the top to bottom is reform and that the same change if start from bottom that goes to the top has a different name. We could not have forgotten what has happened in this part of the world for the last one year – the Arab Spring. Friends, change that start at the bottom is called revolution. If we are not a part of the reforms, we will become a part of revolution. Choice is absolutely ours.

We all have been blessed by Gods, we were able to get a good and proper education, by which we have improved and increased our knowledge and with that we were able to get a good jobs. UAE had faced the worst recession and still undergoing it for the last three years. The simple fact that we are all able to retain our jobs, some of us still able to get better jobs shows that without doubt, we are all very competent leaders and competent communicators.

What we are going to do with this kind of talents, do we just want to earn a good living, increase our bank balances, invest on property and leave it to our children and disappear from this world. Don’t we have a duty towards the society to be fulfilled?

It is not that we do a charity by helping the underprivileged sections of the society. For me it is not a favor we do, but a duty which we all need to fulfill. We have a duty to hand over this beautiful planet earth in a slightly better position to our younger generation than how it was when we arrived here. We need to make a difference and it is a tryst with our destiny. We need to redeem our pledge.

It is only through education, that poverty can be eliminated. Mankind has not found a better weapon so far to fight poverty. Let me tell you what we, a group of our friends doing in this regard. We have been educated in a government aided school where many of us had our education from class 6 to + 2 – a whole seven long years. And this year our alma matter is celebrating its one hundred and twenty fifth anniversary. As many of you might know governments are moving out of providing quality education to the masses and leaving the private players to handle it. We decided to swim against the tide. During a casual chat with many of my friends and classmates we thought of helping the institution financially. But when we checked up the infrastructure is in place but the morale of the students is very low. They come from such a poor background that even their parents are not concerned about their education. Now on a regular basis, some of us whenever we find time or whenever we go to our native place make it a point to go to the school and interact with the students. We are informing them about the opportunities available, try to find out their problems and guide and help them to realize their potential. A major role has been played by our friends who are still in the same town or in my homeland.

What has started as a small movement of around 30 of us, now really grown big. In our group now we have more than 700 old students. We even have people who are in their seventies. At least someone visits the school every week which has really making a change, albeit in a small way. We know that the task is huge, but we are confident that we can do it and realize our dreams. This is our way of saying thanks to our beloved school which has thought us how to face the challenges of the world.

Toastmasters, we seldom have money problem, many times we have only an idea problem. Just think and check you will find your purpose, the thing that is closer to your heart and start doing it. As communicators and leaders we need to put our expertise for the benefit of the people around us.

Greatness is not when we talk big things, but when we understand small things. However small your noble deeds are, don’t mind, and start doing it. Shall we take this as our new year resolutions? Shall we act up on this?

Over to you toastmaster! 

Get, Set and Go

How many of us were able to study the course of our choice in the institute of our preference? How many of us were able to get the job of our liking and were able to marry the sweet heart of ourdream?

Toastmaster of the day, President, fellow members and welcome guests a warm good evening to you all.

How many times in our life do we face such situations, not able to get what we aspirefor and still have to digest what we end up getting. Have we not faced this situation in our life often?Not getting the promotions we think we are worth for, not getting the increment and incentives we feel we are fit for and on a personal note not getting a vacation which is due for? How do we handle this kind of situations, what lessons we can learn from them?

The first and the foremost lesson we need to understand is these are all only temporary setbacks and not final failures. Life goes on and on and on, we also have totravel with the tides of times not getting struck by the smaller turbulences of life. Whatever seems to be biggest problem today looks totally insignificant in the course of time.  In life everything happens for a reason, probably for a much better reason which we are not in a position to understand in such critical times.

The second lesson we need to know is setbacks are a natural part of life; everyone has their own share of setbacks.I do not believe in giving examples from mythology and history but I would like to take the example of a person who lives among us. AmithabBatchan – the uncrowned monarch of Indian cinema. From such a height he fell down because of his commercial ventures – AmithabBactchan Corporation Ltd. He conducted the Miss World contest in India, invested heavily in film and other entertainment industries, which he supposed to have known as the back of his hand. He sustained huge loss and even his house in Malabar Hills, the costliest place in Mumbai was attached by the bankers for not paying the dues in time. Papers started writing the obituary of the emperor. But he did not accept his setbacks as final, be bounced back with the great game show KBC, started endorsing products and he is the living example of a person with unlimited positive attitude. Look around all great people irrespective of age and races, we end up seeing such strong people who swim against the tide and come out victorious.

Please note, I am not using the word failure, but consciously using the word setback because failure is never final till the time we decide to give one more try. It is not the question how many times we have fell down, but the matter is whether we were able to get up just one more time than the number of times we have fell down.

We all know that for all actions there is an equal and opposite reaction. But all actions can give only two reactions – either results as we aspire for or experience. It is never a negative result we get, but only a result for which we are not prepared for or not ready to accept as it is.

Good X Bad, Tall X Short, Beauty X Ugly, Intelligent X Dull, Honest X corrupt – life is full of duality, is it so? We all think that if we throw a stone on a mango tree, either we get a mango or the stone fell down – isn’t it? But trick of nature is it is never binary, but has a lot of surprise options in between. We think either it is black or white – that is our understanding. Because we have been trained to think in that way only, but lives comes always with a shade of grey.

Take example of throwing the stone in the mango tree. What may be the possible results –

We may get a mango as we aspire for, or we may get a bunch of mangoes which is a jackpot, or the stone will fall down without giving any results, or still can hit our own head, creating a problem or still hit the neighbor’s window glass or an another person’s head which is a disaster. Technically all this can happen – do you agree with me or not?

Every problem has a limited life span – look back at your own lives, have we not come across the problem. We are not stuck, live moves on and on and on. Keep moving. Staying static is a sin, like the world we need to be dynamic and keep moving ahead.

Every problem holds a positive possibility, only we need to have that kind of vision to see the hidden message. When everything seems to be lost, remember future that too a bright future remains.

Every problem will change us in numerous ways, only we need to be ready to come out of our comfort zone and ready to pay the price for change.   Keep on renewing yourself.

R        Review your past

E         Examine all the possibilities

N        Name the price you are willing to pay

E         Elect the best possibility no matter what the price

W        Work and wait

Friends, never surrender, never give up open up and see the world as it is and not as we like to see. I truly believe that all roads are paved with gold, only we need to find it and take our share of it.

Over to you toastmaster of the day.

GOLD - THE DYNAMICS

Toastmaster of the day, Mr President, fellow toastmasters and guests – a warm good evening to you all. 

Being in a foreign country comes with a different set of problems. Recently I have faced one such situation.  Some of my wife’s friends polluted her mind and she has suddenly asked me to buy gold. As a dutiful husband I have checked up the price of gold here and found that it is almost the same as in India.  

Unlike other metals, many of the gold ever mined is still exist in the market. Roughly around 165,000 tons of gold have been mined in the history of mankind. If you want to visualize, it will be a solid cube of size 20 meters that is about 8000 cubic meter.  

We all know that gold is one important vehicle of investment as an asset class and people believe that it is much safer in times of economic turbulence and political uncertainty.  

India is the single largest consumer of gold and Indians are buying 800 tons of gold annually, which is around 25% of world’s annual gold production. This includes around 400 tons of gold that is being imported into India and the balance is the reused gold.  

But the biggest question is how the price is fixed? How could the price be the same in South Africa which has the major mines and in India and China, the two largest consumers of Gold? May be an interesting subject for us to know and understand.

Because most of the gold ever mined still exists and is potentially able to come on to the market for the right price, unlike most other commodities, the hoarding and disposal plays a much bigger role in affecting the price.

The Gold Fix, or the London Gold Fixing, is the procedure by which the price of gold is set on the London market by the five members of the London Gold Pool. It is designed to fix a price for settling contracts between members of the London bullion market, but, informally, the Gold Fixing provides a recognized rate that is used as a benchmark for pricing the majority of gold products throughout the world’s markets. 

London's deserved its reputation as the world's leading international bullion trading centre has its basis in history.

The origins of the emergence of London as a gold trading centre can be traced back to around 1671 when the young Moses Mocatta crossed the North Sea from Amsterdam (where he had been trading in sugar and diamonds) to set up business in London.

Initially his main business was in diamonds, but records from the East India Company in February 1676 show 'By cash of Moses Mocatta for freight on 75 ounces of gold on their ships - £6'. This gold was used to pay for pepper from India, and shipments of gold and silver in and out of London soon became regular events. 

In 1919, Bank of England signed an agreement with the seven major gold mining houses of South Africa, to ship their raw gold to England for refining and the refined gold will be sold through M/s N.M.Rothschild & Sons by obtaining the best possible price. The first fixing took place on September 12, 1919 amongst the five principal gold bullion traders and refiners of the day. Now it is a 92 year old institution.

The price of gold then was 4 pounds 18 shillings and 9 pence per troy ounce.  The gold price fix takes place initially at 10.30am and from 1968 at 3pm also in London time. The afternoon fix was added for the benefit of New York markets.

Due to government controls and war emergencies, the London Gold Fixing was suspended between 1939 and 1954. Historically, the Fixing took place daily at the City offices of N M Rothschild & Sons, but since May 5 2004 it takes place by telephone. 

In April 2004, N M Rothschild & Sons announced that it planned to withdraw from gold trading and from the London Gold Fixing. Barclays Bank took its place from 7 June 2004, and the chairmanship of the meeting, formerly held permanently by Rothschilds, now rotates annually.

While gold is traded in markets throughout the world, the market is essentially homogeneous since the gold price is always in dollars and the gold traded is "loco London" (gold deliverable in London and meeting London trading standards). 

The London PM fix is normally considered the main reference price for the day and is the price most often used in contracts. The chairman begins with a ’trying’ price. The market members then declare how much gold they are prepared to buy or sell at that price. Once the equilibrium is reached, the gold price is fixed. 

On very rare occasions the price will be fixed when there is disequilibrium, at the discretion of the chairman of the fix. A tradition of the London Gold Fixing was that participants could raise a small Union Flag on their desk to pause proceedings. Under the telephone fixing system, participants can register a pause by saying the word "flag", and the chair ends the meeting with the phrase "There are no flags, and we are fixed”  

Over the course of more than 90 years of the gold fixing, the highest fix was US$850 per ounce on the 21st of January 1980, amid the political crisis in the Middle East, high oil prices and inflation.  However, with inflation, the 1980 high would be equal to a price of $2800 in today’s dollars. So, the 1980 record still holds in real terms.

The longest fixing lasted for 2 hours and fifteen minutes when the stock markets crashed on Black Monday in late October 1987. The highest turnover occurred in March 1968 just before the gold pool collapsed - 14,180 400oz London Good Delivery bars were traded.  

I have collected enough interesting information on the dynamic of the gold market and now have to collect enough money to buy that yellow metal. Any of the toastmasters ready to help me?

Over to you toastmaster of the day!  

ஆசிரியர்கள் என்ற சிற்பிகள்

என் ஆசிரியர்கள் எல்லோராலும் நான் நேசிக்கப் பட்டு இருக்கிறேன், அரவணைக்கப் பட்டு இருக்கிறேன், செதுக்கப் பட்டு இருக்கிறேன், மன்னிக்கப் பட்டும் இருக்கிறேன். ஏறத்தாழ பதினேழு ஆண்டு காலம் என்னைப் பண்படுத்திய ஆசிரியர்களில் சிலரைப் பற்றிய நினைவுகள் இது. 

முதல் முதலில் என் நினைவிற்கு வருபவர் பாளை லயோலா கான்வென்ட் தலைமை ஆசிரியை சகோதரி சிறிய புஷ்பம் அவர்கள். பள்ளி பொது நூலகம் அவரது பொறுப்பில் தான் இருக்கும். ஒரு வெள்ளிகிழமை அன்று அவரிடம் சென்று, அவரது அனுமதியோடு நான்கு புத்தகங்கள் எடுத்து வந்தேன். மீண்டும் திங்கள் கிழமை அன்று அவரிடம் எல்லா புத்தகங்களையும் படித்து விட்டேன் என்று திருப்பிக் கொடுத்தேன். அதற்குள் எப்படி எல்லா புத்தகங்களையும் படிக்க முடியும் என்ற சந்தேகத்தில் அவர் என்னிடம் கேள்வி கேட்க, எனது பதிலில் திருப்தியாகி அதன் பின்பு எப்போது எவ்வளவு புத்தகமும் எடுத்துக் கொள்ள அனுமதி தந்தார். 

பொதுவாக கத்தோலிக சகோதரிகள் யார் வீடுகளுக்கும் போவது இல்லை என்ற நிலையில், அதனை மீறி அவர் எங்கள் வீடிற்கே வருவதும் உண்டு. 

நான்காம் வகுப்பு படிக்கும் போது என்னை தத்து எடுத்தவர் திரு தமிழ் கனல் அவர்கள். திறமையான தமிழ் ஆசிரியர். என்னை ஒரு பேச்சாளனாக மாற்றிய பெருமகன். எனது கையை பிடித்து நடை பழக்கி, என்னை ஓடவிட்டுப் பார்த்தவர்.

எனது ஆறாம் வகுப்பு தமிழ் ஆசிரியர் திரு குமாரசாமி அவர்கள், பல போட்டிகளுக்கு என்னை தேர்வு செய்து பல மேடைகளை என்னைப் பார்க்க வைத்து ரசித்தவர்.
   

                 

கணித ஆசிரியர் திரு தையல் பாகம் அவர்கள். எப்போதும் வெள்ளை வேட்டியும், வெள்ளை சட்டையும், வெளுத்த தலையும், முகம் நிறைந்த சிரிப்பும் என இருப்பவர். இவரது பேனா மை மட்டும் நல்ல கருப்பு. எழுத்து எல்லாம் அச்சு அடித்தது போல இருக்கும்.

                                     ( 150 ஆவது ஆண்டு விழா கொண்டாட்டம் )

எட்டாம் வகுப்பின் பள்ளி இறுதி ஆண்டு தேர்வு. கேள்வித்தாளில் பதில் எழுதி மற்ற மாணவர்களுக்கு மாற்றும் போது மாட்டிக்கொண்டேன். ஆனால் தேர்வு பணியில் இருந்த ஆசிரியர், அதனை தலைமை ஆசிரியரிடம் சொல்லாமல் எனது வகுப்பு ஆசிரியரிடம் மட்டும் தெரிவித்தார். " பல போட்டிகளில் நீ பரிசு வாங்கி வரும்போது மிகவும் மகிச்சியாக இருந்தது, நீ இப்படி செய்வாய் என நான் நினைக்கவே இல்லை " என்று மட்டும் சொல்லி சென்று விட்டார் எங்கள் வகுப்பு ஆசிரியர். செருப்பால் அடித்திருந்தால் கூட ஒன்றும் தோன்றி இருக்காது, அவரது கண்களில் தெரிந்த வருத்தம் அதோடு பொதுவாக தவறு செய்வதை விட்டுவிட்டேன். நன்றி திரு வேணுகோபால் அவர்களே
   
                                   

                                    ( ம தி தா பள்ளி பழைய மாணவர்கள் )

எனது கல்லுரி பேராசிரியர்கள் திரு எஸ் சுப்ரமணியம், திரு கே சுப்ரமணியம், திரு வளன் அரசு ஆகியோரை இங்கே நான் நன்றியோடு நினைவு கூறுகிறேன். 

தனது சொந்த மகன் போல என்னை சீராட்டிய எனது ஹிந்தி ஆசிரியைதிருமதி   லக்ஷ்மி அவர்கள், வீணை ஆசிரியை திருமதி நெல்லை வீணை சரஸ்வதி அவர்கள் இருக்கும் திசை நோக்கி தொழுகிறேன்.

இருபது ஆண்டு என்னை விட பெரியவர்களாக இருந்த போதும், எனக்கு நண்பனாக, ஆசிரியனாக இருக்கும் திரு சுந்தரராஜன், மற்றும் திரு பத்மநாபன் மற்றும் என்னைவிட வயதில் சிறியவனாக இருந்தாலும் அன்பால், பண்பால், நிதானத்தால் என்றும் என்னை வழிகாட்டும் திரு லக்ஷ்மணன் ஆகியோர்.

எல்லா இலக்கிய சிற்பிகளின் உளிகளும் என்னை செதுக்கிப் பார்த்து விட்டன, தெய்வங்கள் ஆக வில்லை என்றாலும் சிலைகளாக கூட மாறாமல், இன்னும் கற்களாகவே இருக்கிறேனே என்ற வருத்தம் எனக்கு உண்டு.

என்னை சமன்செய்த எல்லா ஆசிரியர்களுக்கும் எனது நன்றியும் வணக்கங்களும்